مهربانترین مهربانان:

دلم پر از حرف است میخواهم بنشینم و باز هم زمزمه هایم را با تو بگویم.

مرا با چشمهای پر از عشق تا آن سوی خوشبختی برسان.

ای کاش تو فقط عاشقی باشی که من همیشه نداشته ام.

ای کاش تو همان باشی که من نبوده ام.

من همیشه ضعیف و زخمی و بیمار بوده ام.

تو همانی هستی که من می خواستم و آرزویش را داشتم.

عزیزم تو برای من همانند گنجینه ای هستی که هیچ وقت نمی خواهم از دستت بدهم.

عزیزم تو نور تجلی هستی.

                                                                                          دوستت دارم.

(یادت هست؟

این شعر رو تو دفتر شعرت نوشتی و بهم دادی.یادت میاد؟

چقدر اون روزا شیرین بود. ولی وقتی این شعر با احساس رو خوندم یاد حرفی افتادم که ۱ هفته پیش تو اس ام اس بهم دادی. ای کاش هیچ وقت این کلمه رو از دهنت نمیشنیدم تا برام همون عزیزه همیشگی باشی. تا میام فراموشت کنم منو به یادت میندازن. چرا این همه با من بازی می کنی؟ بزار به درد خودم بسوزم.

بزار فراموش کنم تمام حرفای قشنگت رو.چرا میخوای بازم شروع کنی؟ چرا نمی زاری فقط با خاطره های شیرینمون زندگی کنم. چرا میخوای شروع کنی تا رومون تو روی هم باز بشه؟

چرا یکی بهم میگه ناراحتی پشت تلفن وقتی باهاش حرف می زدی گریه کردی؟

چرا یکی  دیگه همون روز بهم میگه رفتی با یک اکیپ بیرون؟

کدوم یکی از این حرفارو باید باور کنم؟چرا وقتی با من بودی شبا حوصلت سر میرفت و با دوستات بیرون نمی رفتی؟ فکر میکنی من منظوره این کارات رو نمیدونم نمی فهمم!ولی حالا شبایی که خونه هستی میزنی میری بیرون؟چرا غمهات ماله من بود؟چرا تمام زمستون رو برای من غمگین کردی؟تا صبح و شب و نصف شب نگرانت باشم.بهت فکر کنم که تو اون سرمای بی سابقه سر کار چه وضعیتی داری؟ولی چرا شادیهات ماله رفیقا بود؟

مگه من تو دوستیمون از تو چی خواستم جز راستی و درستکاری؟آخه چقدر چرا ها بگم؟

رهام کن بزار آروم باشم.

بزار این روزای پر اضطراب رو پشت سر بزارم.باور کن دارم مثل شمع آب میشم.بزار تو حال خودم باشم فراموشم کن.

ازت خواهش میکنم.)