زندگی برام شده فقط خوردن خوابیدن فکر کردن.۱ هفته هست اونی رو که دوست داشتم از پیشم رفته.کسی که اصلا از عشق من نسبت به خودش خبر نداشت.۷ ماه که از نگاه زیباش میگذره.نگاهی که سر شار از عشق بود ولی یک اشتباه من باعث شد که تا آخر عمرم حسرت با اون بودن رو بخورم.

اشتباهی که از سره بچگی بود اشتباهی که فقط منو داره داغون میکنه.

تو رفتی دنبال زندگیت.۲ سال تمام لحظه لحظه های زندگیم رو با تو قسمت کردم.

از شادی تو شاد بودم و از ناراحتیت ناراحت.پا به پات خندیدم پا به پات گریه کردم.ولی تو واسه من چیکار کردی؟جزوء اینکه دو سال فقط به پوچی گذشت.

میدونم هیچ وقت این نوشته هارو نمی خونی ولی دلم میخواد بلند فریاد بزنم طوری که از اینجا تا اونجایی که هستی بشنوی که ازت متنفرم.

وقتی یادم میاد دستام تو دستت بود از خودم هم متنفر میشم.که چقدر بچه بودم و نمی فهمیدم تو چقدر نامردی.

تو برام تجربه بزرگی بودی ولی این تجربه به قیمت زندگی من تموم شد.میدونم این حرفا حالیت نیست.چون تو از عشق و محبت بویی نبردی.دو سال سعی کردم عاشقت باشم دوست داشته باشم ولی تو نزاشتی با کارایی که کردی با رفتارات باعث شدی اون ذره ای هم که دوستت داشتم از بین بره.

پس فکر نکن چون به یادتم پس دوست دارم نه! فقط میخوام روزی چشمم به چشمت بیوفته و تمام حرفایی که تو دلم تلنبار شدن رو بهت بگم تا از عذاب وجدان بمیری.

هرچند تو وجدانی تو وجودت نیست.وقتی یاد روزه آخری میوفتم که داشتم مثل بارون گریه میکردم ازت بدم میاد.می دونی چرا؟چون حساب همه چیز رو کرده بودی حتی یه گریه مصنوعی هم تو نقشت بود تا من نگم چه قلبه سنگی داره.لعنت بهت لعنت به وجودت.و لعنت به خودم که تمام نقشه هات رو میدونستم ولی به روی خودم نمیاوردم.چون دلم برات می سوخت.

من به خاطره تو کسی رو از دست دادم که می تونستم تا عمر دارم باهاش خوشبخت باشم.من به خاطره تو چه حرفها که نشنیدم.من به خاطره تو  چه گریه ها که نکردم و من به خاطره تو تو روی همه وایستادم و گفتم نه ممکن نیست این هم مثل خانوادش باشه.ولی من اشتباه کردم میدونستم اشتباه ولی نمی خواستم قبول کنم.

دیگه از فکر کردن بهت خسته شدم ولی نمی تونم کاری کنم چون وقتی حوصلم سر میره به فکره اونی که از کنارم رفته میوفتم و بعد هم به خاطر میارم که وجود تو نزاشت من بهش برسم.