ساعت ۱:۳۵ شبه ولی اصلا خوابم نمیاد. فقط امشب اینطوری نیستم مدتی خوابم خوب شده بود ولی بازم مثل شب زده ها شدم. اگه دسته خودم باشه و مادرم نگه جرا هنوز بیداری تا صبح میشینم.

خیلی وقته خواب برام مفهومی نداره مثل یه چیزه پوچ برام میمونه.

دو شب بدجور تو فکرتم.یاده ۹ ماه پیش افتادم که مثل این دو روز بدجور سرما خورده بودم. روزی ۵و۶ بار زنگ میزدی حالم رو میپرسیدی.

یادته میگفتی کاش من مریض میشدم ولی مریضی تو رو نمی دیدم! میگفتی می خوای از سره کار مرخصی بگیرم بیام ببرمت دکتر! یا شایدم یادت نیست مثل خیلی چیزای دیگه.

دلم میخواست بازم مثل همون روزا گوشی زنگ بزنه و صدات رو بشنوم. حالم رو بپرسی. ولی متاسفانه اون روزا تموم شد. نمی دونم از اینکه میگم متاسفانه درست میگم یا نه.ولی خوب خودم خواستم همه چیز بین من و تو تموم بشه.چون روزای آخر تحمل کردنت برام سخت بود.

تحمل کردن کارات تحمل کردن حرفات.همه برام طاقت فرسا شده بود.

وقتی یادم میاد سرما خورده بودی تو سرمای استخون شکن زمستون اومدم دنبالت بردمت دکتر دلم برای خودم میسوزه. دلم میسوزه که چقدر خام بودم چقدر ساده و دلرحم بودم. فکر نکنی از کارایی که برات کردم پشیمونم نه.ولی اگر روزی تمام اون روزها برمیگشت دیگه هیچ کدوم از اون کارارو نمی کردم.

یاده آخرین باری افتادم که رفتیم دکتر.سرما خورده بودی موبایلم رو از دستم گرفتی داشتی نگاش می کردی که یهو گفتی این کیه؟ (*)

گفتم کسی نیست دستم خورده مونده تو گوشی ولی باورت نشد اولش فکر کردم شوخی میکنی ولی بعدش وقتی دیدم جدی میگی بهت گفتم اگه میخوای بدونی کیه بهش زنگ بزن. گفنی نه میخوام خودت بگی کیه.

هرچقدر گفتم کسی نیست اشتباه شده ولی باورت نمیشد. تو مطب نشسته بودیم خیلی از دستت ناراحت شدم ولی تمامش رو ریختم تو خودم.نوبتت رسید رفتی پیشه دکتر ولی من همرات نیومدم.

ازت انتظار این برخورد رو نداشتم مثل کسی بودم که بدون هیچ مدرکی قتلی به گردنش بیوفته.

دلم میخواست فریاد بزنم ولی بغض بزرگی راه گلوم رو بسته بود.

دلم میخواد روزی چشمم تو چشمت بیوفته تا تمام این حرفا رو بهت بگم. بهت بگم اگه دختره دیگه ای تو زندگیت اومد اندازه ای که من تحمل کردم اون تحمل نمی کنه.

خیلی حرفا هست ولی تو قلبم مونده و داره منو نابود میکنه.