یاد بی معرفتی دنیا و آدماش افتادم. یاد تمام کسایی که چطور جواب محبت پس دادن. یاده همه دوستایی که از کنارم رفتن ولی دریغ از احوالپرسی.یاد تک تک فامیلام افتادم.

یاد عمویی که ۲۲ ساله ندیدمش.درست از بدو تولدم.حتی بعضی وقتا که اسمش رو ازم میپرسن نمیدونم چی بگم. یاد عمه ای که فقط سایه ای مبهم ازش در ذهن دارم.دیدمش ولی نه اونجوری که همه عمه هاشون رو دیدن. یاد دخترها و پسر عمه که فقط جزء اینکه تظاهر میکنن به دوست داشتن داییشون که پدره من باشه کاری بلد نیستن.یکی از دختر عمه هام رو هم اصلا ندیدم.مثل عموم.پسر عمه ای که ۱ سال ازش بی خبریم.پسر عمه ای که فقط منتظره خبره بستری شدن پدرم تو بیمارستانه.اون موقع هست که سرو کله خودش و زنش پیدا میشه. یاد خاله هام.خاله هایی که اصلا نمیدونستن دختر خواهری دارن.۲۳ سال خاله کوچیکم آمریکاست فقط یکبار دیدمش.خاله بزرگم هم ۲ ساله رفته.خاله ای که وقتی از شهرستان با دستای پر میاومد خونه دختراش و پسراش و بچه های اونارو با هدیه های کوچیکش خوشحال میکرد.ولی برای من و برادرم که خواهر زاده ایم دریغ از یه شکلات.

یاده دختر خاله هایی که بود و نبودشون برام مهم نبود.وقتی بچه هاشون دوره هم بودن و یکیشون پیششون نبود هی میگفتن آخی چقدر جای فلانی خالیه. زود زنگ میزدن میگفتن بیا اینجا.ولی کسی به یاده تنهایی من نبود.یاد پسر خالم افتادم.پسر خاله ای که تو هر مهمونی گند میزد به زحمت صاحب مهمونی.همیشه تو مهمونیا مست بود.دعوا راه مینداخت.وقتیم مست نبود هیچ فرقی نمیکرد.همیشه با وجود داشتن دو تا بچه و زن دنبال کثافت کاریش بود. پسر خاله ای که من احساس امنیت کنارش نداشتم.پسر خاله ای که ۳/۴ بار خواسته به دختر خالش دست بزنه.

اینا برام شده مثل عقده. هیچ کدومشون العان ایران نیستن.همشون ۲ ساله رفتن ولی هیچ وقت این چیزهارو من فراموش نمیکنم.همیشه وقتی خالم از شهرستانش میومد تهران چشمم دنبال این بود که وقتی میاد خونمون برام هدیه میاره؟ ولی هیچ وقت چشم انتظاری من به آخر نرسید.

پدرم تمام جوونیش رو صرف دخل و خرج خواهر و بچه های خواهرش کرده ولی حالا اونا حتی یه احوالپرسی خشک و خالی هم ازش نمیکنن.خرج ازدواج بچه های خواهرش رو داده.خرج فرستادن مادر و خواهرش به آمریکا حتی وقتی دزد هم وسایل خونشون رو برده بود پدرم پول خرید وسایل رو بهشون داد.ولی حالا خوده پدرم چشم انتظاره ازدواج بچه هاشه.

حالا داره به اشتباهات گذشته پی میبره.دلم میگیره از این زندگی از این گذشته.

برای همینه تو زندگیم دیگه به هیچ کس اعتماد ندارم.

خسته شدم از یکنواختی.از اینکه صبح تا شب تکراری.از اینکه هیچ روزم با روزه گذشته فرقی نداره.

نمیدونم به دنیا چی بگم؟نمیدونم از بی معرفتی چندتا آدما بنویسم.نمی تونم گذشته رو فراموش کنم.تمام لحظه های زندگیم جلوی چشمام رژه میرن.

یاده روزایی افتادم که داشتم باز هم با تنهایی انس میگرفتم ولی اون اومد تو زندگیم.اونی که منو وابسته خودش کرد.کسی که منو از تنهاییم درآورد.با دنیایی جدید آشنام کرد.کسی که باعث شد من از خودم آدمی مثل سنگ و کوه بسازم.کسی که منو در اوج خوشیهام تنهام گذاشت.کسی که روزه عشق رو برام دلگیرترین روزه عمرم ساخت.

آدمی که جای محبت و دوست داشتن تو اون روز بهم معنی بی معرفتی و پستی رو فهموند.کسی که جای شیرین کردن لحظه لحظه زندگیم برام کاخی تلخ درست کرد.کاخی که با خاطره ها درست شده.کاخی که هرچقدر میخوام از داخلش بیام بیرون نمیتونم.دوره خودم میچرخم و خودم رو باز هم جای اول میبینم.

آره دوستای گلم.من خیلیا رو تو این دنیا دارم.مثل همه شما.ولی من تا حالا نشده دسته گرمی از دست فامیل رو بگیرم. تا حالا نشده محبت خاله عمه عمو رو بچشم.

منم دوست داشتم تمام اینا کنارم بودن.مثل همه  وقتی تعطیلات میشد دوره هم جمع میشدیم گل میگفتیم گل میشنیدیم. منم دوست داشتم العان که پسر خالم از آمریکا اومده ایران میدیدمش.از بودنش خوشحال میشدم ولی برعکسه. نه میخوام ببینمش و نه از بودنش خوشحالم.دوستای عزیزم از من گله نکنین چون من تو این دنیا اول خدا بعد پدر و مادر و برادرم رو دارم.وقتی دلم میگیره کسی یا جایی رو ندارم باهاش حرف بزنم.میام اینجا.دلتنگی هام رو اینجا مینویسم.

امشب هم عقده هام رو نوشتم. البته اینا عقده نیست اینا انتظاراتی بود که من در بچگی از خاله عمه و.... داشتم.و حالا به یاد اون همه چیزایی که داشتم و ندارم افسوس میخورم.

منو ببخشین زیاد نوشتم ولی اگه اینجا هم ننویسم نابود میشم.