امشب بعد از مدتها یه حس خوبی دارم. اول از همه از تمام دوستای گلم که برام نظر گذاشتن یه یادم بودن سپاسگذارم. از تک تک شما عزیزانی که هر چند ندیدمتون ولی تو دلتنگی هام تو ناراحتی هام کنارم بودین / به یادم بودین / با حرفای زیباتون دلم رو شاد کردین. از همتون ممنونم.

امشب ساعت ۱۲ اولین هدیه عید کریستمس رو گرفتم. هدیه ای که اصلا انتظارش رو نداشتم. خوشحالم. خوشحالم از اینکه به یاد بودم. از اینکه من هم برای چند نفر مهم هستم. مهم نه.ولی همین که به فکرم بودن برام یک دنیا ارزش داشت.خدایا ممنونم. خدایا شرمنده محبتهای بی پایانت هستم.

۵ دی یعنی ۵ شنبه همین هفته عید کریستمس هست.تنها عیدی که دوسش دارم.تنها عیدی که من از خداوند بزرگ هرچی خواستم بهم داد.تنها عیدی که قلب و روح و وجودم رو شاد میکنه.

پریسای عزیزم قربون اون قلب مهربونت برم  من هرچقدر خواستم بیام به وبلاگ زیبات نشد. از دستم دلخور نشی. ولی من چند روزی با خودم جنگیدم. من باید به همه چیزای اطرافم عادت کنم و کردم.من سعی میکنم تا مثل قبل نباشم.

این روزها سعی کردم تمام گذشته رو فراموش کنم. تمام نامردیها.تمام شکستنها. تمام کینه ها. همه و همه رو دارم فراموش میکنم.من دلم به حال کسی می سوخت که با وجودش منو نابود کرد.کسی که با حرفاش منو می آزرد ولی دم نمیزدم. کسی که تمام غمهاش ماله من بود و شادیهاش ماله بقیه.

کسی که حسرت یک شب یلدا در کنار اون بودن رو به دم گذاشت.منم مثل همه دوست داشتم بلندترین و زیباترین شب سال رو کناره کسی باشم که هر دم میگفت دوست دارم عاشقتم و .....*

ولی نشد.هرسال یه جایی میرفت.و من از پشت پنجره اتاقم با حسرت همه عاشقهارو نگاه میکردم. 

ولی امسال اویی وجود نداشت.شب یلدای زیبایی رو پشت سر گذاشتم.هرچند اونجوری که میخواستم نبود ولی بازهم خدارو شکر.

هرچند شب یلدا گذشته ولی تبریک میگم. امیدوارم عمر تمام شما عزیزانم مثل شب یلدا طولانی و مثل هندوانه های سفره شبه یلداتون شیرین باشه.