دلم میخواست این شبا بیام و آپ کنم ولی  تا میومدم صفحه ارسال مطلب جدید رو باز میکردم منصرف میشدم.

دو شب از بهترین شبای عید رو بدجور دلم گرفته بود.

برای همین سعی کردم ننویسم چون همش غم بود.دلتنگی بود.

امشب هم حرفام بهتر از اون شبا نیست ولی کمتره.

دلم میخواد از شب عید بگم.شب عیدی که دعا میکردم تا شب کار باشه و نیاد کلیسا.می دونستم اگر بیاد شبم خراب میشه.و شد.

ساعت ۱۰ رسیدیم کلیسا.من اصلا به دور و برم نگاه نمیکردم ولی دوستم بهش سلام کرد.رفتیم داخل کلیسا گفت دیدیش؟گفتم نه.گفت بهش سلام کردم داشت نگات میکرد.ولی برام مهم نبود.دلم نمیخواست ببینمش.انتظار داشت دیدمش بهش سلام کنم عید رو تبریک بگم.ولی دیگه اون رونیتای قبل مرده.همه چیز عوض شده.دلم شکسته.

رفتیم تو حیاط کلیسا درست اومد روبه روم وایستاد.هر جا میرفتم.میدیدمش.دختر خالم میگفت یه چشمش فقط بهت بود.آخه چرا؟علتش چی بود؟چرا اینقدر عذابم میداد.چی رو میخواست بفهمونه.

از اونجا رفتیم یه کلیسای دیگه دیدم اونم اونجاست.دوستم بهم گفت هی داره میره میاد چرا بهش نگاه نمیکنی؟آخه کی میدونی تو دله من چی میگذره؟

دوستم گفت دلم براش سوخت.گفتم چرا؟گفت بی چاره تنهاست.هی میاد میره تا ببینیش.خیلی دلم گرفت از حرفش.خیلی ناراحت شدم.اخه تو که می دونی من از این جدا شدم چرا این حرفارو بهم میزنی؟چرا میگی تنهاست؟

آخه لعنتی تو چرا با من بازی میکنی؟چرا مثل سایه پا به پام میای؟ تا کی می تونم اینطور به زندگیم ادامه بدم؟

شب مهمونی عید هم اومده بودی.مثل آیینه دق روبه روم نشسته بودی.لحظه ای چشم برنمی داشتی.به چی نگاه می کردی؟به چی ذل زده بودی؟به تنهاییم.به بی کسیم.به سالی که گذشت .به این فکر میکردی که سال پیش تو همچین شبی دست تو دست هم بودیم.خوش بودیم.به این نگاه میکردی که من کسی رو جای گزین تو کردم؟نه من مثل تو بی معرفت نیستم.مثل تو کم تحمل نیستم.مثل تو نیستم تا خودم رو با هرچی اومد جلوی دستم سرگرم کنم.

مثل تو نیستم دست عشقم رو بگیرم بیام از جلوی چشم تو رد بشم.مثل تو نامرد نیستم.

من به خاطره تو درست یک سال پیش بهترین موقعیت زندگیم رو از دست دادم. و هیچ وقت نمی بخشمت.

تو که اصلا بلد نبودی فکر کنی.به آیندت به اینکه کسی رو سره کار بزاری.

حالا به نظره تو من گناه کارم.من بهت بد کردم؟

آخه خدای خوبم من که شب عید تو کلیسا کناره خودت توبه کردم.گفتم دیگه اشتباهاتم گناهای گذشته رو تکرار نمیکنم.پس چرا منو نمی بخشی و این عذاب رو تمومش نمیکنی.

موقعی هم که مهمونی تموم شد بدون اینکه خودم بخوام چشمم افتاد بهت داشتی نگاه میکردی.

مثل موقعهایی نگاه میکردی که عصبی بودی.ولی ایندفعه چت بود نمیدونم.

تو که نیمه گم شده ات رو پیدا کردی دیگه دنبال چی هستی؟

تو که اون شب خوش بودی.دیگه دنبال کدوم خوشی هستی؟

چرا خوشی های منو ازم میگیری؟ چرا روزی نمیاد تا بتونم حرفام رو بهت بگم.چرا روزی نمیشه تا بهت بگم با من چیکار کردی؟

دلگیرم.از تو از دنیا از زندگی از بازی سرنوشت. برو دنبال زندگیت من هیچ نسبتی با تو ندارم.با من هرکاری خواستی کردی.هرطور خواستی منو به سازت رقصوندی حالا بزار ماله خودم باشم.کوچیکترین خوشی رو از من نگیر.ازت متنفرم.هر روز هر ثانیه تمام حرفات تو گوشم زمزمه میکنن.

تو با چه جراتی حرفای بی ربطت رو بهم زدی؟ تو در عرض دو سال دوستی با من ساختی؟ ا نداریهای من کنار اومدی؟ تو تیکه پرونیهای مادر منو قبول کردی و حرفی نزدی؟ تو به من دو سال از گل نازکتر بهم نگفتی؟تو پشت تلفن بی صدا گریه کردی؟

تو بی قراری های منو تحمل کردی؟ تو خستگی های منو به جون دل خریدی؟ من به تو چه بدی کرده بودم؟

من تورو پیشه همه دوست / آشنا / فامیل / همسایه کوچیک کردم؟ تو که همه این کارارو با من کردی.و هیچ وقت هم از ته قلبت معذرت خواهی نکردی.هیچ انتظاری هم نداشتم پس دیگه کاری بهم نداشته باش.